Moduł II zatytułowany MIMO DESZCZU JESTEŚMY RAZEM realizowaliśmy w marcu 2026 r.
Wybraliśmy opowiadanie pt. „Zazdrość” napisane przez Małgorzatę Wiśniewską-Koszelę pochodzące z zasobów platformy SuperKid.pl .
Na początku uzupełniliśmy metryczkę i drugą stronę naszego LEKTURNIKA. Na rozgrzewkę postanowiliśmy dobrać się w pary i wymyśleć dialogi, jakie mogliby prowadzić bohaterowie (było ich dwóch) naszego opowiadania. Próbowaliśmy poczuć to, co czuli chłopcy. Wszyscy uczniowie z wielkim zaangażowaniem i ciekawością podeszli do realizacji tego ćwiczenia. Następnie przeszliśmy do wykonywania zadań.
Pierwsze zadanie do omawianego opowiadania to zabawa „gorące krzesło”. Wybrany przez klasę uczeń wcielał się w postać, a pozostali uczniowie, zadawali mu pytania, na które musiał odpowiadać w taki sposób, w jaki odpowiedziałby bohater naszego opowiadania. Po pewnym czasie zmienialiśmy osobę siedzącą na „gorącym krześle”. To zadanie okazało się bardzo interesujące i kreatywne dla obu stron, dla zadających pytania i dla osoby odpowiadającej.
Następnym krokiem było stworzenie gazety z lekturowego świata. Wspólnie zastanawialiśmy się i planowaliśmy, w jaki sposób zredagować ogłoszenia, wywiady z bohaterem (Panią Zazdrością), emocjonalną prognozę pogody. Następnie pracując w grupach uczniowie wykonali poszczególne części gazety, nie zapominając o umieszczeniu w niej wszechobecnych reklam.
Kolejne zadanie polegało na stworzeniu ilustrowanego słownika do naszego opowiadania. Wybraliśmy słowa, które opisują emocje takie jak radość, złość, żal, smutek, szczęście i pracując w parach dzieci wykonały kolejne strony słownika. Nie zapomnieliśmy o pięknych, emotkowych w stylizacji ilustracjach stron.
Zakończyliśmy II moduł 21.03.2026 r. obowiązkowym zadaniem przyjacielskim pt. „kamień z serca”. Uczniowie na szarych kartkach papieru pisali to, co było dla nich smutne, trudne w przyjacielskich relacjach, co ich zabolało, co sprawiło, że czuli się źle, ale także, co chcieliby naprawić. Porozmawialiśmy o tym, co można robić i jak można się wspierać mimo różnic, a następnie zgnietliśmy kartki – symboliczne kamienie i wyrzuciliśmy je do kosza.
Katarzyna Forysińska-Caceres
